Hayata, hayatıma dur demiyorum… Demek istemiyorum ’’dur, dur’’ diye…
Nasıl aksa, nasıl yol bulsa… serbest bırakıyorum kendi akışını, kendi esişimi zaman içinde…
Zaman içinde anlıyorum ki, adım adım yürüdükçe yaşamın tatlandığını görüyorum… Bu farklı duygu, bu kutlu his mutlu ediyor beni nihayetinde…
Sonunda ne yapsak, ne etsek kazanan hayattır. Bizler, biz insanlar ise hayatın değişik tatlarıyız. Kimimiz acılı eser, kimimiz ekşi kokar, kimimiz şamdan bile daha tatlı bakar…
Kimimiz ise, daim kokusuz, koku nedir bilmeden bir ömür tüeketir. Tüketmek zorunda kalır, hayata kendini teslim etmediği için…
Hayata dur dememek için, kendimi iyi ve dengeli ayarlıyorum. Rüzgarlarımın beni attığı yere göre davranıyorum. Dert etmiyorum yabancı bir diyarda, yabancılık çekmeyi. Sevmiyorum başıma düşen bir elmadır diye, tüm hıncımı ayvadan almaktan…
Usulüne, gidişine bırakıyorum varlığımı, nefes aldığım yerde…
Nasıl olsa, gecelediğim her şehir, uyandığım her güneş aynı Dünya’ya tekabül ediyor…
Tekrar tekrar altını çizerek söylemek istiyorum,
hayata dur dememek için; hayata atılmaktan, hayata katılmaktan korkmuyorum. Aksine kendimi şanslı hissediyorum, hayatı ve hayatımı anladığım ve de anlamdırdığım için…
…………………………………..
Mehmet Selim ÇİÇEK
24 Ocak 2010,,,16.01
Mardin
You must log in to post a comment.